Agro-Info
wieś a integracja z UE produkcja roślinna produkcja zwierzęca środowiskowe warunki gospodarowania formalne, finansowe i podatkowe warunki gospodarowania
rolnictwo ekologiczne przemysł rolno-spożywczy handel artykułami rolno-spożywczymi organizowanie się rolników wspieranie rozwoju obszarów wiejskich
Fundusz Współpracy
Agro-Info 15 lat programów wiejskich Fundacji Fundusz Współpracy
 
English version
15 lat programów wiejskich Fundacji Fundusz Współpracy

 

Konferencja "Polaka wieś od nowa - szanse obszarów wiejskich w perspektywie 2007-2013"

 

Galeria zdjęć

 

Ulotka informacyjna o BPW 

 

 

 

Transformacja gospodarcza w Polsce, rozpoczęte w 1989 roku, spowodowała istotne zmiany na polskiej wsi, w tym także w sektorze rolnym. O sytuacji na wsi decydowała w dużym stopniu niewydolna struktura gospodarstw, niska wydajność pracy (a co za tym idzie, niskie dochody), a także rosnąca konkurencja zagranicznych produktów spożywczych. Jednocześnie restrukturyzacja tocząca się w sektorze przemysłowym i redukcja nadwyżek zatrudnienia spowodowała, że mieszkańcy wsi nie mogli liczyć na to, że ogromne „ukryte” bezrobocie znajdzie ujście dzięki pracy w miastach. Systemy wsparcia publicznego (w tym np. pomocy społecznej, stypendiów dla zdolnej młodzieży) dopiero się tworzyły, toteż w wielu miejscach – szczególnie na obszarach dawnych PGR – mieszkańcy wsi doznali szoku związanego z transformacją rynkową i mieli poczucie, że zostali sami ze swoimi problemami.

 

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych instytucje, które umiałyby wypracować programy wsparcia, biorące pod uwagę sytuację polskiej wsi, a jednocześnie potrafiłyby sprawnie gospodarować środkami publicznymi, dopiero się tworzyły. Jedną z pierwszych takich instytucji była fundacja Skarbu Państwa o nazwie „Fundusz Współpracy”. Była to wyspecjalizowana jednostka, powołana do realizacji, na zlecenie rządu polskiego, działań rozwojowych finansowanych z różnych źródeł pomocy zagranicznej dla Polski. W 1991 roku fundacja ta rozpoczęła realizację pierwszego kompleksowego programu wsparcia dla polskiej wsi i rolnictwa – programu o nazwie „Importowa Linia Kredytowa dla Sektora Rolnego” (popularnie zwanego „Agrolinią”), finansowanego ze środków Phare Unii Europejskiej.

 

Pierwotny kształt tego programu wynikał z analizy ówczesnych potrzeb – eksperci (m.in. Banku Światowego) byli przekonani, że w pierwszej kolejności należy zapewnić polskim rolnikom dostęp do nowoczesnych środków produkcji (jak wówczas sądzono, głównie importowanych), umożliwiających im inwestowanie w gospodarstwa. Fundusz Współpracy, działając na zlecenie Ministra Witolda Trzeciakowskiego – koordynatora pomocy zagranicznej dla Polski – zgromadził wówczas zespół ekspertów, którzy (jako pracownicy programu Agrolinia lub członkowie jego Rady Programowej) uruchamiali stopniowo działania pomocowe, analizując jednocześnie sytuację i wprowadzając do programu niezbędne modyfikacje. Do momentu zakończenia realizacji tego programu w 1996 roku w jego kształcie zaszły następujące kluczowe zmiany: 

- uznano, że dla procesu transformacji rolnictwa sprawą kluczową jest nie tylko sam dostęp do kapitału, ale także istnienie na obszarach wiejskich sprawnych instytucji finansowych, zdolnych do reagowania na potrzeby mieszkańców wsi; takimi instytucjami są banki spółdzielcze, których właścicielami są głównie lokalni rolnicy i przedsiębiorcy wiejscy – stąd znaczący wysiłek programu Agrolinia skupił się na szkoleniu personelu banków oraz na wspieraniu reform zachodzących w sektorze banków spółdzielczych; 

- bardzo szybko okazało się, że określenie „importowa linia kredytowa” nie odpowiada rzeczywistości – dzięki umocnieniu złotego polscy rolnicy mogli kupować niezbędne środki produkcji w kraju, i taka możliwość została stworzona kredytobiorcom; 

- okazało się także, że proces przemian polskiego sektora spożywczego będzie szybszy, jeśli jednocześnie podjęte zostaną działania na rzecz innych instytucji wspierających przemiany na wsi (np. doradztwa rolniczego, tworzących się właśnie izb rolniczych i organizacji producentów).

 

Zmianom ulegało także oprocentowanie kredytów, które było modyfikowane w miarę pojawiania się na polskim rynku innych (także preferencyjnych) źródeł kredytowania dla sektora rolnego. Decyzja o wsparciu dla przemian w sektorze banków spółdzielczych oznaczała także, że udzielanie kredytów dla ostatecznych beneficjentów zostało powierzone bankom zrzeszającym (nazywanym wówczas „bankami regionalnymi”) – pierwsza umowa została podpisana z Gospodarczym Bankiem Wielkopolski w Poznaniu w kwietniu 1992 roku.

 

W sumie w latach 1992-1996 w ramach Importowej Linii Kredytowej dla Sektora Rolnego trzy banki, które mialy podpisane umowy z Funduszem Współpracy (oprócz Gospodarczego Banku Wielkopolski były to: Gospodarczy Bank Południowo-Zachodni we Wrocławiu oraz Bank Unii Gospodarczej w Warszawie) udzieliły 971 kredytów na łączną sumę 25.2 mln euro (wówczas ecu), co stanowiło równowartość około 71.2 mln złotych.

 

Kredytobiorcy wysoko ocenili możliwość korzystania z Agrolinii; szczególnie pozytywnie wypowiadali się o warunkach kredytowania, w tym o długim okresie spłaty (do 12 lat – wówczas były to kredyty o najdłuższym okresie spłaty na polskim rynku) i karencji, a także o przejrzystości procedur. Kiedy okazało się, że czas rozpatrywania wniosków o kredyt jest nadmiernie długi (jak to się często zdarza, kiedy pracownicy banku są świeżo przeszkoleni w zakresie oceny ryzyka kredytowego), wprowadzono nowy rodzaj kredytów o uproszczonej procedurze, tzw. „kredyty pakietowe”, przeznaczonych przede wszystkim na zakup standardowych maszyn rolniczych. Dzięki tym kredytom wielu właścicieli małych gospodarstw mogło zaopatrzyć się w ciągniki, a jednocześnie Agrolinia przyczyniła się do nawiązania współpracy między bankami udzielającymi kredytu a dostawcami środków produkcji dla rolnictwa.

 

„Kredyt ten pozwolił mi na rozpoczęcie zupełnie nowej produkcji opartej na nowych technologiach, bez tego kredytu byłbym już zupełnie nie liczącym się producentem, nie utrzymałbym się na rynku” – tak kredyt z Agrolinii ocenił Roman Badzioch z fermy drobiu „Ferm-Pol” w Łukanowicach. „Kredyt z Agrolinii pomógł nam w stworzeniu nowoczesnej szkółki i wybudowaniu w niej budynku gospodarczego z pracowniami, magazynami, biurem i częścią socjalną: nowoczesnych, funkcjonalnych i energooszczędnych tuneli produkcji francuskiej, automatycznego bloku foliowego, elektronicznie sterowanego systemu nawadniania z możliwością płynnego nawożenia” – opisywali swoje korzyści Szczepan Marczyński i Władysław Piotrowski z firmy Clematis – Szkółka Pojemnikowa. Podobnych głosów można by zebrać kilkaset.

 

Oprócz możliwości elastycznego reagowania na potrzeby, o powodzeniu programu zdecydowało przede wszystkim to, że linia kredytowa była uzupełniana przez działania tzw. „pomocy technicznej”, a więc różnorodne działania informacyjne i szkoleniowe adresowane zarówno do banków spółdzielczych, jak i do innych instytucji wspierających wiejskich inwestorów. Pomoc dla banków obejmowała szeroką akcję szkoleniową, a także wsparcie doradcze pozwalające rozwiązywać problemy organizacji, informatyzacji i audytu. Agrolinia finansowała także działania pozwalające polskim bankom spółdzielczym nawiązać kontakty z ich odpowiednikami w takich krajach jak Francja, Holandia, Hiszpania, Portugalia, Finlandia, Niemcy czy Austria, a także ze zrzeszeniami tych banków na poziomie UE. Wsparcie to w dużym stopniu zadecydowało o kształcie, jaki przybrał w Polsce sektor bankowości spółdzielczej.

 

Agrolinia wspierała również instytucje doradcze, pomagające inwestorom wiejskim. Organizowano m.in. kursy dla pracowników Ośrodków Doradztwa Rolniczego, a także innych instytucji działających na obszarach wiejskich. Tematyka szkoleń obejmowała przygotowywanie biznesplanów, podstawy bankowości i kredytowania w rolnictwie, zarządzanie finansami małych firm, doskonalenie umiejętności doradczych, obrót produktami rolnymi (w tym eksport i organizację giełd towarowych), wycenę nieruchomości. Dla wielu uczestników szkoleń były to wówczas sprawy zupełnie nowe. Przedsiębiorcy wiejscy otrzymywali też przystępnie opracowane publikacje na temat przedsiębiorczości w rolnictwie, prowadzenia ksiąg rachunkowych, dostępnych linii kredytowych, a także informatory o dostępnych na polskim rynku maszynach i urządzeniach dla produkcji i przetwórstwa rolnego. W sumie wydano kilkadziesiąt takich publikacji, rozprowadzanych przez różne instytucje z otoczenia rolnictwa.

 

Po pozytywnej ocenie pierwszej edycji programu Agrolinia, środki pochodzące ze spłat kredytów zostały – za zgodą polskiego rządu i Komisji Europejskiej – przeznaczone na kolejną edycję, o nazwie „Agrolinia 2000”. W dużym stopniu była ona powtórzeniem (na większą skalę) działań pierwszego programu, przy czym zespół realizujący „Agrolinię 2000” w coraz większym stopniu skupiał się – obok kredytów – na działaniach wspierających. Jednocześnie, zgodnie z tendencją obserwowaną już od lat dziewięćdziesiątych w całej Unii Europejskiej – obok wsparcia dla rolnictwa uruchamiano coraz więcej działań związanych
z szeroko rozumianym rozwojem wsi. I tak:

- część środków kredytowych mogła być przeznaczona na działalność niezwiązaną bezpośrednio z rolnictwem (np. na usługi agroturystyczne), ponadto w 2001 roku uruchomiono dodatkową linię kredytową dla małych i średnich przedsiębiorstw pozarolniczych na obszarach wiejskich;

- nadal dużą uwagę poświęcano działaniom wspierającym inwestorów na wsi, przy czym coraz częściej chodziło o przedsięwzięcia stanowiące dla rolników dodatkowe źródło dochodu; wśród tych działań na szczególną uwagę zasługuje zbieranie i upowszechnianie opisów przedsięwzięć pozarolniczych (baza Agrinpol) oraz wsparcie dla producentów tradycyjnych produktów żywnościowych (wsparcie to zostało następnie rozwinięte w programach „Agro-Smak” i „Agro-Smak 2”);

- uruchomiono działania mające na celu budowanie kapitału społecznego na wsi – przede wszystkim szkolenia liderów wiejskich, a także jeden z pierwszych w Polsce konkursów grantowych dla organizacji wiejskich (dodatkowo preferowane były wnioski złożone przez kilku partnerów);

- coraz większą wagę przykładano też do przygotowania polskiej wsi do akcesji do Unii Europejskiej oraz do korzystania z funduszy unijnych (m.in. akcja szkoleniowa i informacyjna ułatwiająca bankom spółdzielczym udzielanie kredytów pomostowych do programu SAPARD).

 

W okresie realizacji programów „Agrolinia” i „Agrolinia 2000” rząd polski uruchomił wiele nowych instrumentów wsparcia dla wsi i rolnictwa, powstały też kluczowe instytucje, takie jak Fundacja Programów Pomocy dla Rolnictwa FAPA, Agencja Rynku Rolnego, Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa (później Agencja Nieruchomości Rolnych) oraz Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Instytucje te kierowały na obszary wiejskie znaczące środki publiczne, dzięki czemu programy realizowane w Fundacji „Fundusz Współpracy” – dzięki swojej elastyczności oraz dobrej znajomości potrzeb wsi – mogły skupić się na działaniach o charakterze innowacyjnym, często pionierskim. Fundusz Współpracy od samego początku oferował pozostałym instytucjom współpracę i wymianę informacji (w tym m.in. zaproszenie do uczestnictwa w Radach Programowych – pod warunkiem wzajemności), jednak doświadczenia Fundacji w zakresie wsparcia dla wsi zostały wykorzystane jedynie w niewielkim stopniu.

 

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych zespół realizujący program Agrolinia zapoznał się z europejskimi doświadczeniami Inicjatywy Wspólnotowej LEADER i doszedł do wniosku, że tego typu działania mogą w szczególny sposób przyczynić się do ożywienia polskiej wsi (w Polsce w owym czasie podejście typu LEADER było realizowane eksperymentalnie w kilku regionach – np. w Dolinie Strugu – ale nie było szerzej znane). W 2001 roku Fundacja „Fundusz Współpracy” złożyła do Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej (Urząd ten od 1997 roku odpowiada za wykorzystanie środków złotowych pochodzących z pomocy zagranicznej, takich jak Agrolinia) wniosek o uruchomienie programu, mającego na celu przygotowanie społeczności wiejskich do programu LEADER. Projekt ten nie został jednak zaakceptowany przez UKIE, a proces przygotowań do Leadera w Polsce rozpoczął się dopiero w 2003 roku – a więc i tak znacząco wcześniej, niż w niektórych krajach kandydackich.

 

W momencie intensywnych przygotowań do akcesji, doceniając wiedzę i doświadczenia zespołu Agrolinii, UKIE zleciło Funduszowi Współpracy realizację działań, mających na celu budowanie systemu informacyjnego przygotowującego mieszkańców wsi do akcesji. Od 2001 roku Fundacja realizowała zatem program „Agro-Info”, który skupiał się na działaniach o charakterze informacyjnym i szkoleniowym, a także – po raz pierwszy – na budowaniu narzędzi elektronicznych takich jak strony internetowe, serwisy i bazy danych. Jednocześnie komponent kredytowy Agrolinii 2000 funkcjonował aż do 2003 roku.

 

Program „Agro-Info”, realizowany przez Fundusz Współpracy (w ramach utworzonego w 2002 roku Biura Programów Wiejskich) w bliskiej współpracy z UKIE, zakładał że po wejściu Polski do UE potrzeby informacyjne nie zmniejszą się, ale ulegną zwiększeniu. Agro-Info nie ograniczało się zatem do akcji szkoleniowych i wydawania publikacji, ale skupiło się na budowaniu trwałych instytucji – lokalnych ośrodków informacyjnych o Unii Europejskiej dla mieszkańców wsi (ośrodków „Agro-Info”). Do chwili obecnej powstały 63 takie ośrodki. Nie stanowią one oddziałów Fundacji „Fundusz Współpracy”, ale działają przy instytucjach zakorzenionych w społecznościach wiejskich – organizacjach pozarządowych, samorządach lokalnych, izbach rolniczych i ośrodkach doradztwa. Dzięki współpracy w sieci (m.in. poprzez internetowe forum dyskusyjne) możliwa jest specjalizacja ośrodków, co sprawia że są w stanie odpowiedzieć na większość zadawanych im pytań, wiele z nich udziela także kompleksowego wsparcia beneficjentom środków unijnych.

 

Narzędzia informacyjne wypracowane w ramach Agro-Info, szczególnie serwis internetowy (www.agro-info.pl) i seria publikacji „Polska wieś w Unii Europejskiej”, cieszą się ogromnym zainteresowaniem; liczba odwiedzin serwisu w 2006 roku była o 50% wyższa niż w poprzednim roku i wyniosła blisko 200.000. W serwisie znajduje się m.in. baza danych o różnego typu działaniach (informacyjnych, szkoleniowych, wydawniczych, badawczych, a także pomocy finansowej) adresowanych do mieszkańców wsi w związku z członkostwem Polski w UE. Obecnie w bazie znajdują się informacje o blisko 1400 organizacji i instytucji oraz o 4400 realizowanych przez nie projektach. Program Agro-Info przyczynił się także do rozpoczęcia szerszej debaty dotyczącej spodziewanych efektów integracji dla wsi (m.in. poprzez badanie ankietowe „Mieszkańcy wsi o integracji europejskiej: opinie, wiedza, poinformowanie”, zrealizowane wspólnie z Instytutem Spraw Publicznych) oraz przyszłości polskiej wsi i rolnictwa w dłuższej perspektywie (dyskusja ekspercka i publikacja „Polska Wieś 2025 – Wizja Rozwoju”, zrealizowana wspólnie z Instytutem Rozwoju Wsi i Rolnictwa oraz Komitetem Ekonomiki Rolnictwa PAN).

 

Zbieranie informacji o instytucjach wspierających polską wieś oraz inspirowanie publicznej debaty na jej temat zaowocowało zaangażowaniem Fundacji „Fundusz Współpracy” w tworzenie Forum Aktywizacji Obszarów Wiejskich – ogólnopolskiej płaszczyzny porozumienia organizacji działających na rzecz wsi. Biuro Programów Wiejskich FFW od początku powstania Forum prowadzi jego Sekretariat; także wiele działań związanych z upowszechnianiem informacji i inspirowaniem dyskusji na temat wsi (a szczególnie działania związane z przygotowaniem społeczności wiejskich do Leadera) jest prowadzonych wspólnie przez BPW i FAOW.

 

W 2003 UKIE zleciło BPW realizację kolejnego programu o nazwie „Agrolinia”. Program (finansowany, podobnie jak poprzednie programy, ze spłat wcześniej udzielonych kredytów) kontynuuje akcję kredytową i współpracę z bankami spółdzielczymi, zawiera także komponent informacyjno-szkoleniowy przygotowujący społeczności wiejskie do programu Leader. Najnowsza edycja „Agrolinii” w większym niż dotąd stopniu kładzie też nacisk na współpracę między różnymi partnerami programu – dzięki temu zainicjowano unikalną w skali europejskiej współpracę między bankami spółdzielczymi a Lokalnymi Grupami Działania w programie Leader. Dzięki pomocy programu we wszystkich bankach spółdzielczych powstały także Punkty Doradztwa Unijnego, świadczące pomoc wiejskim beneficjentom funduszy unijnych (punkty te nawiązały także współpracę z siecią ośrodków Agro-Info).

 

W ramach przygotowania społeczności wiejskich do działań typu Leader kontynuowano akcję szkoleniową rozpoczętą w programie Agro-Info (wspólnie z Forum Aktywizacji Obszarów Wiejskich, dzięki środkom pozyskanym z fundacji C.S. Motta za pośrednictwem europejskiej sieci PREPARE). Przygotowano ponad 80 animatorów wspierających proces budowania partnerstw lokalnych typu Leader, przeprowadzono także szeroką akcję informacyjną na temat podejścia Leader w Polsce, dzięki której wnioski do I Schematu „Pilotażowego Programu Leader+” złożyło blisko 250 lokalnych inicjatyw, a do II Schematu aplikowało ponad 180 partnerstw lokalnych.

 

Ważnym elementem programu Agrolinia jest także projekt „Agrinpol”(www.agrinpol.pl), który powstał jako odpowiedź na rosnące zapotrzebowanie na alternatywne źródła dochodów na wsi. W internetowej bazie „Agrinpola” (www.agrinpol.pl) można obecnie znaleźć ponad 3200 przykładów udanych przedsięwzięć mieszkańców wsi, którzy zdecydowali się na podjęcie zupełnie nowej działalności gospodarczej. Jak wynika z analizy bazy, rolnicy najczęściej decydują się na świadczenie usług, w tym zwłaszcza agroturystycznych. Opisane są też przedsięwzięcia z zakresu tradycyjnego i artystycznego rzemiosła, różnych gałęzi produkcji i handlu. W bazie można znaleźć też tak oryginalne przedsięwzięcia, jak np. „produkcja odzieży skórzanej, sportowej, country, motorowej oraz kapeluszy kowbojskich”, lub „produkcja kas i szaf pancernych”. Baza może być wykorzystywana jako źródło pomysłów, przedmiot analiz, a także jako narzędzie promocji dla przedsiębiorców wiejskich. Beneficjenci programu mogą też skorzystać z publikacji i poradników, np. „Działalność gospodarcza na wsi – formalne strony uruchomienia i prowadzenia firmy, procedury, obowiązki, formularze, podatki, księgowość”. Zarówno baza, jak i publikacje cieszą się ogromnym powodzeniem odbiorców.

 

Dodatkowym, pozarolniczym źródłem dochodu mogą okazać się też produkty regionalne i tradycyjne, jakich na polskiej wsi nie brakuje. Proces identyfikacji i wsparcia tych produktów, rozpoczęty w programie „Agrolinia 2000” (m.in. w ramach konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo” zainicjowanego przez FFW wspólnie z Programem I Polskiego Radia i redakcją czasopisma „Gospodyni”), został rozwinięty w programie „Agro-Smak” (finansowanym ze środków pomocy rządu USA dla Polski) oraz jego następcy – „Agro-Smak 2” (finansowanym ze środków pochodzących ze spłat Agrolinii). Programy te przyczyniły się do upowszechnienia w Polsce wiedzy o zasadach ochrony i wsparcia produktów lokalnych i regionalnych w Unii Europejskiej oraz do budowania polskich rozwiązań prawnych w tym zakresie. Dzięki wsparciu FFW udało się też powołać ogólnopolską organizację producentów – Polską Izbę Produktu Regionalnego i Lokalnego.

 

W ten sposób Agrolinia, a także kolejne programy wsparcia obszarów wiejskich realizowane w Fundacji „Fundusz Współpracy”, przyczyniły się przede wszystkim do budowy instytucji, które mogą pomóc mieszkańcom wsi i podmiotom gospodarcym odnaleźć swoje miejsce w nowej sytuacji. Jest to tym ważniejsze, że rozwój obszarów wiejskich – jeśli ma być trwały – musi się opierać o aktywność i zaangażowanie samych mieszkańców wsi. Biuro Programów Wiejskich skupiło się na wsparciu przede wszystkim trzech typów instytucji: 

- instytucji finansowych, dostosowanych do specyfiki obszarów wiejskich i zdolnych do wspierania niezbędnych przedsięwzięć inwestycyjnych, a także np. do kredytowania pomostowego projektów realizowanych przy udziale środków unijnych 

- takimi instytucjami są banki spółdzielcze wraz z bankami zrzeszającymi; 

- instytucji zapewniających mieszkańcom wsi dostęp do informacji i fachowego doradztwa w szerokim zakresie (technicznym, społecznym, ekonomicznym, ekologicznym itp.) dla różnego rodzaju odbiorców wiejskich (samorządów, rolników, przedsiębiorców, organizacji pozarządowych i osób fizycznych); partnerami Funduszu, obok systemu doradztwa i izb rolniczych, były w tym zakresie przede wszystkim organizacje pozarządowe, wszystkie instytucje przy których afiliowane zostały ośrodki „Agro-Info”, a także – w zakresie prowadzenia Punktów Doradztwa Unijnego – banki spółdzielcze; 

- instytucji wspomagających procesy integrowania się mieszkańców wsi wokół wspólnych celów (należy tu wymienić wszelkiego rodzaju organizacje producentów, organizacje pozarządowe i ich sieci – w tym Forum Aktywizacji Obszarów Wiejskich, partnerstwa lokalne powstające w ramach programu Leader itp.).

 

Biuro Programów Wiejskich starało się swoimi działaniami wzmacniać te instytucje oraz wspierać ich inicjatywy, a także zachęcać do podejmowania wspólnych działań. Fundusz Współpracy starał się zawsze elastycznie reagować na zmieniające się potrzeby mieszkańców wsi (o czym świadczy m.in. ewolucja, jaką przeszły kolejne programy), nigdy nie narzucając własnych pomysłów i nie wyręczając lokalnych społeczności w działaniu, starał się inspirować i wspierać miejscowe inicjatywy. Zespół BPW dokłada też starań, aby obciążeń związanych z obowiązującymi w FFW procedurami administracyjnymi i finansowymi (wynikającymi z dysponowania przez Fundację środkami publicznymi, a od połowy 2006 roku – także certyfikatem ISO), nie przerzucać na beneficjentów. Przejrzystość i przyjazność procedur są zresztą często podkreślane przez beneficjentów jako jedna z głównych zalet programów BPW. Jest to szczególnie istotne dla małych, lokalnych organizacji wiejskich, dla których otrzymanie wsparcia w ramach programów Agrolinia czy Agro-Smak jest dopiero początkiem procesu edukacyjnego w zakresie korzystania ze środków pomocowych.

 

Z pierwotnej sumy 71.2 mln złotych – kredytów udzielonych w pierwszej edycji programu Agrolinia – dzięki wysokiej spłacalności i aktywności zespołu BPW udało się uruchomić kolejne kredyty dla rolników, firm przetwórczych oraz przedsięwzięć pozarolniczych na wsi na blisko 142 mln złotych, jak również zrealizować lub wesprzeć działania szkoleniowe, informacyjne i wydawnicze na blisko 55 mln złotych.

 

W szczególności 

w zakresie instrumentów finansowych: 

- udzielono blisko 3200 kredytów przeznaczonych na inwestycje w rolnictwie, przetwórstwie rolno-spożywczym oraz w działalności pozarolniczej na obszarach wiejskich; spłacalność tych kredytów wynosi 99.9%;

- przeszkolono 22 tysiące pracowników i blisko 6 tysięcy członków rad nadzorczych banków spółdzielczych (z czego ponad 2000 w trybie nauczania na odległość); doradcy ds. funduszy unijnych z banków spółdzielczych i zrzeszających zostali także wyposażeni w narzędzia informatyczne;

- zorganizowano kilkadziesiąt wyjazdów studyjnych do krajów UE, celem zapoznania się z funkcjonowaniem spółdzielczych grup bankowych oraz z systemami wsparcia rozwoju obszarów wiejskich; uczestniczyło w nich ponad 1000 pracowników banków.

 

w zakresie dostępu do informacji: 

- utworzono sieć 63 ośrodków Agro-Info, obejmujących swoim obszarem działania 42% wszystkich gmin w Polsce; od momentu rozpoczęcia działalności sieci w 2003 roku ośrodki obsłużyły około 70 tysięcy klientów;

- zbudowano internetowy serwis informacyjny Agro-Info, odwiedzany przez kilkaset
(w niektórych miesiącach ponad tysiąc) osób dziennie;
 

- uruchomiono specjalistyczne narzędzia m.in. dla zainteresowanych przedsiębiorczością pozarolniczą na wsi (w tym baza Agrinpol), dla animatorów partnerstw lokalnych typu Leader; w ramach serwisu dostępna jest baza instytucji i organizacji działających na obszarach wiejskich, a także baza partnerstw lokalnych; 

- wydano lub dofinansowano wydanie blisko 150 publikacji w nakładzie od kilku do kilkunastu tysięcy egzemplarzy (większość z nich dostępna również w Internecie), a także wielu artykułów, cykli artykułów, programów radiowych i telewizyjnych, ulotek, plyt CD; lista organizacji i instytucji będących stałymi odbiorcami materiałów informacyjnych BPW obejmuje około 600 pozycji; 

- stworzono system wsparcia dla wytwarzania i budowania rynku produktów lokalnych i regionalnych w Polsce.

w zakresie budowania partnerstwa i współpracy: 

- w latach 1995-2000 przeszkolono około 2000 liderów wiejskich, przygotowanych do animowania społeczności wiejskich do podejmowania działań na rzecz wspólnego dobra; 

- przygotowano 10 trenerów i ponad 80 animatorów partnerstw lokalnych, przeprowadzono akcję informacyjną na temat podejścia Leader w Polsce i zachęcono banki spółdzielcze do udziału w partnerstwach; 

- zorganizowano lub dofinansowano kilkadziesiąt konferencji i spotkań mających na celu wymianę informacji i integrację między partnerstwami lokalnymi; 

- udzielono wsparcia dla kilkunastu krajowych wyjazdów studyjnych, umożliwiających grupom z jednego regionu Polski zapoznanie się z doświadczeniami bardziej zaawansowanych w rozwoju partnerstw z innego regionu; 

- udzielono około 500 grantów na inicjatywy lokalne (beneficjentami były organizacje pozarządowe, instytucje samorządowe, doradcze, szkoły rolnicze, banki spółdzielcze i zrzeszające, lokalne partnerstwa wielosektorowe), co stworzyło wielu podmiotom szansę „przećwiczenia” – przy wsparciu Funduszu Współpracy – procesu tworzenia, realizacji i rozliczania projektu, przy czym w wielu przypadkach warunkiem uzyskania wsparcia było współdziałanie w projekcie większej liczby partnerów. 

 

Opracowanie tekstu: Urszula Budzich-Szukała we współpracy z redaktorem Edmundem Szotem

 

SZUKAJ

 
AKTUALNOŚCI
 
Drugi nabór wniosków w ramach Programu Współpracy Transgranicznej Południowy Bałtyk
25.11.2008 ...
Projekty dla gmin wiejskich z Działania 7.3
Agro-Info 25.11.2008 ...
Plan Działania KSOW na lata 2008-2009 - konsultacje
23.09.2008 ...
Nasza wieś naszą szansą - 2008
23.09.2008 ...
Dwudziestolecie FDPA
20.05.2008 ...
Zaproszenie na wyjazd studyjny do "wiosek tematycznych", 11-13.06.2008
14.05.2008 ...
 
więcej »

SONDA
Czy obwodnica Augustowa powinna przebiegać przez Dolinę Rospudy?
 wejdź »

designed by internet ART > powered by WEB interface © 2003 - 2017 Copyright by Fundusz Współpracy